Στη σύγχρονη εποχή, η σχέση των νέων με την τρίτη ηλικία συχνά δοκιμάζεται. Οι γρήγοροι
ρυθμοί, το άγχος και οι συνεχείς απαιτήσεις της καθημερινότητας κάνουν πολλούς νέους να
απομακρύνονται, χωρίς να το θέλουν πραγματικά, από τους ανθρώπους που τους
μεγάλωσαν. Έτσι, οι ηλικιωμένοι μένουν συχνά μόνοι, χωρίς τη φροντίδα, την προσοχή και
την αγκαλιά που τόσο χρειάζονται και αξίζουν.
Σε έναν κόσμο όπου όλα αλλάζουν γρήγορα, η παρουσία της τρίτης ηλικίας θυμίζει στους
νέους τη σημασία της υπομονής, της τρυφερότητας και της βαθιάς ουσίας των ανθρώπινων
σχέσεων.
Σήμερα, οι άνθρωποι ανεξαρτήτως ηλικίας πιστεύουν ότι το να ασχοληθούν και να
περιθάλψουν τους ηλικιωμένους είναι χάσιμο χρόνου. Αυτό το φαινόμενο τα τελευταία
χρόνια φαίνεται να είναι πολύ έντονο, βλέποντας πολλούς ηλικιωμένους να καταλήγουν στα
γηροκομεία. Δεν είναι κρίμα λοιπόν σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έδωσαν αγάπη,
φροντίδα και αξία στη ζωή, να βάζουμε τέλος στην δική τους ζωή με αυτό τον τρόπο;
Βλέποντας καθημερινά πολλά περιστατικά βίας και ασέβειας προς το πρόσωπό τους, το
καλύτερο πράγμα που θα μπορούσαμε να κάνουμε για αυτούς είναι να τους κοιτάξουμε
όπως μας κοίταξαν, να τους φροντίσουμε όπως έκαναν οι ίδιοι και να σταθούμε κοντά τους
με κάθε τρόπο μέχρι το τελευταίο λεπτό της ζωής τους. Αυτοί οι άνθρωποι που άφησαν το
αποτύπωμα τους στην ζωή δεν πρέπει να φύγουν από αυτήν με αξιοπρέπεια; Είναι άδικο να
τους αφήνουμε στο περιθώριο. Αυτή η πραγματικότητα πρέπει να αλλάξει. Οι νέοι μπορούν
—και πρέπει— να ξαναχτίσουν τη γέφυρα που ενώνει τις γενιές: με λίγο χρόνο, μια
κουβέντα, μια επίσκεψη, μια πράξη τρυφερότητας!
Νίκος Μπέλλος – Ολγκέρτα Μόνα
