Αν κάποιος άκουγε μια τυπική συνομιλία εφήβων σήμερα, το πιο πιθανό είναι να
ένιωθε πως παρακολουθεί… κωδικοποιημένο μήνυμα. Όροι όπως “cringe”, “toxic”,
“bro” και “respect” έχουν πλέον εδραιωθεί στην καθημερινή επικοινωνία των νέων.
Καλωσορίσατε στον κόσμο της “σλάνγκ” – της ανεπίσημης, εναλλακτικής γλώσσας
που διαμορφώνεται διαρκώς από τη νεολαία.
Αλλά τι είναι τελικά αυτή η “σλάνγκ”; Είναι λέξεις ή φράσεις που συνήθως δεν
συναντώνται σε επίσημα κείμενα, αλλά αναπτύσσονται αυθόρμητα μέσα από
παρέες, το ίντερνετ, τη μουσική, τα social media. Είναι ο τρόπος των νέων να
διαφοροποιούνται από τις παλαιότερες γενιές, να νιώθουν μέλη μιας “φυλής” με κοινό
κώδικα και χιούμορ. Με λίγα λόγια, είναι “γλώσσα ταυτότητας”.
Γιατί τη χρησιμοποιούμε; Πρώτον, γιατί είναι πιο άμεση και «παιχνιδιάρικη».
Δεύτερον, γιατί εκφράζει συναισθήματα και καταστάσεις που η επίσημη γλώσσα
δυσκολεύεται να αποδώσει με τον ίδιο τρόπο. Και τρίτον, γιατί απλώς… είναι στη
μόδα. Όπως αλλάζουν τα ρούχα και οι μουσικές τάσεις, έτσι αλλάζουν και οι λέξεις
που χρησιμοποιούμε.
Υπάρχει όμως και προβληματισμός. Ορισμένοι εκπαιδευτικοί και γλωσσολόγοι
εκφράζουν την ανησυχία ότι η υπερβολική χρήση της «σλάνγκ» μπορεί να φτωχύνει
τη γλωσσική έκφραση και να αποδυναμώσει τη γνώση της ελληνικής γλώσσας. Είναι
βάσιμος αυτός ο φόβος; Ίσως, αν η «σλάνγκ» αντικαθιστά εντελώς την καλλιέργεια
του λόγου. Όμως, αν αντιμετωπίζεται σαν παράλληλος τρόπος έκφρασης και όχι σαν
αποκλειστικός, τότε δεν πρόκειται για απειλή αλλά για σημάδι μιας ζωντανής,
εξελισσόμενης γλώσσας.
Η «σλάνγκ», τελικά, είναι όπως κάθε γλώσσα: εργαλείο επικοινωνίας. Το ζήτημα είναι
πώς τη χρησιμοποιούμε. Και όσο δεν ξεχνάμε τις ρίζες και τον πλούτο της ελληνικής
γλώσσας, μπορούμε άφοβα να λέμε και καμιά… «καγκουριά» πού και πού…
Παναγιώτης Τσαντήλας, Β2
